Żyjemy w świecie, który niemal bez przerwy coś nam pokazuje. Od rana do wieczora nasz wzrok jest zajęty. Ciało może leżeć na kanapie, ale uwaga nadal pracuje.
Ciemność może stać się odpoczynkiem od nadmiaru, przestrzenią, w której wzrok wreszcie nie musi pracować, a uwaga może powoli wrócić do tego, co zwykle zagłuszamy.
Czy zdarza Ci się czuć zmęczenie, mimo że „nic wielkiego” się nie wydarzyło? Nie było trudnej rozmowy, wielkiego kryzysu ani wyjątkowo ciężkiego dnia, a jednak pod koniec czujesz przeciążenie. Żyjemy w świecie, który niemal bez przerwy czegoś od nas chce.
Czy zdarza Ci się usiąść na chwilę z herbatą, spojrzeć przez okno… i po kilku minutach poczuć niepokój?
„Powinnam coś zrobić.”
„Mógłbym ten czas lepiej wykorzystać.”
„Przecież tyle jest jeszcze do ogarnięcia.”
Joga ma wiele twarzy. Dla jednej osobyj jest spokojnym rozciąganiem po długim dniu, dla innej dynamiczną praktyką, która wzmacnia ciało czy drogą do ciszy, oddechu, medytacji i głębszego kontaktu ze sobą. Rodzajów jogi jest wiele i każdy praktykujący z czasem zadaje sobie pytanie:
Która joga, jest dla mnie najlepsza?
Są takie dni, kiedy człowiek nie ma już siły na kolejne słowa. Nawet na modlitwie. Siada, próbuje coś powiedzieć Bogu, ale w środku jest tylko zmęczenie, gonitwa myśli albo zwykła pustka. Są też inne dni: bierzesz do ręki Pismo Święte, czytasz jedno zdanie i nagle coś cię zatrzymuje. Jedno słowo zaczyna pracować w sercu. Nie jako informacja, ale jako zaproszenie.
Właśnie tutaj spotykają się dwie praktyki: modlitwa głębi i Lectio Divina. Jedna prowadzi przez ciszę. Druga przez Słowo. Obie mogą stać się drogą do głębszego spotkania z Bogiem.
Czy zdarzyło Ci się kiedyś przeżyć cały dzień i mieć poczucie, że właściwie go nie pamiętasz? Że wszystko wydarzyło się szybko – zadania, rozmowy, obowiązki – ale trudno uchwycić Ci momenty, w których naprawdę byłeś obecny? Że dojeżdżając do domu nie pamiętasz fragmentu drogi? Albo po zjedzeniu posiłku dopiero po chwili orientujesz się, że właściwie nie pamiętasz jego smaku?
